جمله شرطی نوع اول یا به طور کلی جملات شرطی در زبان انگلیسی از دو جمله واره تشکیل شده اند:
- جمله واره if که شرطی برای وقوع چیزی را مطرح می کند.
- جمله واره اصلی که نتیجه ای را بیان می کند که در صورت محقق شدن شرط جمله واره if به وجود می آید یا می توانست به وجود بیاید.
در انگلیسی انواع مختلفی از جملات شرطی وجود دارد که با توجه به نوع فعلی که در هر دو جمله واره های آن ها به کار می رود، کاربردهای معنایی مختلفی دارند.
در طول مقاله پیش رو به بررسی جمله شرطی نوع اول (the first conditional) در انگلیسی می پردازیم. لطفا با ما همراه باشید.
ساختار جمله شرطی نوع اول
همان طور که در بالا مطرح شد، هر یک از انواع جملات شرطی با توجه به کاربرد معنایی خود دارای فعل های متفاوتی در جمله واره های خود هستند. افعال جمله واره های جمله شرطی نوع اول شامل موارد زیر هستند:
- در جمله واره if از زمان حال ساده در زبان انگلیسی استفاده می شود.
- در جمله واره اصلی از زمان آینده ساده با will استفاده می شود.
بنابراین ساخت جمله شرطی نوع اول در انگلیسی تابع فرمول زیر است:
If + present simple, … will + infinitive
If you keep skipping your meals, you will lose weight.
ترجمه: اگر مدام بعضی از وعده های غذاییت رو نخوری، وزن کم می کنی.
کاربرد معنایی جمله شرطی نوع اول
از جمله شرطی نوع اول برای صحبت از رخدادهایی که احتمال وقوع آن ها در زمان آینده وجود دارد استفاده می شود. اگر شرطی که مطرح می شود اتفاق بیفتد، چیزی در آینده محقق خواهد شد.
برای درک بهتر به مثال زیر دقت کنید:
If it’s sunny tomorrow, we’ll go on a picnic.
ترجمه: اگر هوا فردا آفتابی باشه می ریم پیک نیک.
امکان رفتن به پیک نیک برای افراد مخاطب این جمله وجود دارد؛ ولی صرفا اگر هوا آفتابی باشد.
بنابراین اگر حدس می زنید که چیزی ممکن است که محقق شود باید از این نوع جمله شرطی استفاده کنید.
در ادامه به مثال های بیشتر توجه کنید:
If you don’t tell her the truth, I will.
ترجمه: اگر تو حقیقت رو بهش نگی، من می گم.
If it keeps raining, we’ll have to stay here for the night.
ترجمه: اگر همین طوری بارون بباره مجبوریم شب رو همینجا بمونیم.
If I can get a job, I’ll be happier.
ترجمه: اگر بتونم کار پیدا کنم خیلی خوش حال تر میشم.
If I get my salary tomorrow, I’ll take you out for dinner.
ترجمه: اگر فردا حقوقم رو بگیرم، برای شام می برمت بیرون.
If I see her, I’ll tell her about the party.
ترجمه: اگر ببینمش درباره مهمونی بهش می گم.
تفاوت جمله شرطی نوع صفر و جمله شرطی نوع اول
باید توجه داشته باشید که کاربرد جمله شرطی نوع صفر (the zero conditional) با جمله شرطی نوع اول کاملا متفاوت است.
جمله شرطی نوع صفر برای صحبت درباره حقایق عمومی استفاده می شود. چیزی که همواره حقیقت دارد و چنانچه شرایط مهیا باشد هیچ چیز نمی تواند جلوی محقق شدن آن را بگیرد.
در عوض جمله شرطی نوع اول متمرکز برای روی یک موقعیت خاص است که احتمالا در مواقع دیگر برای افراد یا شرایط دیگر صادق نیست.
برای درک بهتر به مثال های زیر و توضیحات ارائه شده برای آن ها دقت کنید:
If you eat a lot, you get fat.
این یک جمله شرطی نوع صفر است که در هر دو جمله واره آن از زمان حال ساده استفاده شده است. در اینجا گوینده جمله مخاطب خاصی ندارد. صرفا یک حقیقت عمومی را به شکل کلی بیان می کند. اینکه اگر افراد زیاد غذا بخورند چاق می شوند.
حالا اگر این جمله را در غالب جمله شرطی نوع اول بازنویسی کنیم، معنی آن عوض می شود:
If you eat a lot, you’ll get fat.
در اینجا گوینده جمله آن را خطاب به شخص خاصی بیان می کند و در حقیقت به او هشدار می دهد که اگر زیاد غذا بخورد، چاق شدن غیر قابل اجتناب است.
پس توجه داشته باشید که این دو را با یک دیگر اشتباه نگیرید!
به شما پیشنهاد می کنیم که مقاله جملات شرطی نوع صفر در انگلیسی را مطالعه کنید.
تفاوت جمله شرطی اول و نوع دوم
همان طور که در بالا مطرح شد از جمله شرطی نوع اول برای صحبت درباره رخدادهایی که احتمال آن ها وجود دارد استفاده می شود.
این در حالی است که از جمله شرطی نوع دوم (the second conditional) برای صحبت درباره موقعیت های تخیلی در زمان آینده که شک داریم که اتفاق بیفتند یا مطمئن هستیم اتفاق نمی افتند استفاده می شود.
جمله زیر یک جمله شرطی نوع اول است:
If I study harder, I’ll pass the exam.
در این جمله استفاده از جمله شرطی نوع اول نشان می دهد که این تمایل در فرد وجود دارد که با تلاش بیشتر، امتحان خود را قبول شود. در حقیقت او احتمال می دهد که در صورت انجام این کار حتما قبول شود.
اگر این جمله را با جمله شرطی نوع دوم بازنویسی کنیم، معنای آن به طور کامل عوض می شود. در جمله شرطی نوع دوم از فعل زمان گذشته ساده در جمله واره if و از would + infinitive در جمله واره اصلی استفاده می شود.
If I studied harder, I would pass the exam.
در اینجا استفاده از جمله شرطی نوع دوم نشان می دهد که فرد تمایلی برای مطالعه بیشتری برای قبولی امتحان خود را ندارد. صرفا می گوید که اگر قصدش را داشت، می توانست قبول شود ولی قصدش را ندارد.
متوجه این وجه تمایزها باشید و حواستان باشد که آن ها را با هم اشتباه نگیرید.
سخن آخر
مقاله ای که مطالعه کردید در ادامه مجموعه مقاله های آموزش زبان انگلیسی به نگارش در آمده است. این مقاله ها حاوی نکات کاربردی برای زبان آموزان در هر سطحی هستند. با دنبال کردن این مقاله ها می توانید به شکل روزانه نکته های جدیدی یاد بگیرید.
بهترین آموزشگاه های زبان یزد اینجاست
