جمله شرطی نوع دوم مانند دیگر جملات شرطی در انگلیسی برای بیان این حقیقت که رخدادی ممکن است تحت شرایط خاصی اتفاق بیفتد یا می توانست اتفاق بیفتد استفاده می شود. این جمله ها از دو جمله واره اصلی تشکیل شده اند:
- جمله واره if یا همان if clause که شرط وقوع چیزی را بیان می کند.
- جمله واره اصلی یا همان main clause که رخدادی است که در صورت مهیا شدن شرایط اتفاق می افتد.
پیش از این در مقاله های دیگری به بررسی جملات شرطی نوع صفر (the zero conditional) و جمله شرطی نوع اول (the first conditional) در انگلیسی پرداختهایم و علاوه بر معرفی ساختار آن ها، درباره کاربرد معنایی آن ها صحبت کرده ایم. در طول مقاله پیش رو قصد داریم که به صحبت درباره جمله شرطی نوع دوم (the second conditional) بپردازیم.
ساختار جمله شرطی نوع دوم
هر نوع جمله شرطی با توجه به اینکه در هر یک از جمله واره های آن ها از چه نوع فعلی استفاده می شود، دارای معنی مخصوص به خود هستند. در جمله شرطی نوع اول:
- در if clause از زمان گذشته ساده (past simple) استفاده می شود.
- در جمله اصلی از ساختار would + infinitive استفاده می شود.
بنابراین ساخت جمله شرطی نوع دوم در انگلیسی تابع فرمول زیر است:
If past simple, … would + infinitive
If I were rich, I would buy a house in Eram Street.
ترجمه: اگر پولدار بودم، توی خیابون ارم یه خونه می خریدم.
نکته مهم: قاعده آن است که در جمله واره if جمله شرطی نوع دوم در کنار ضمایر I و she / he / it به جای was از were استفاده شود. هر چند این قانون بیشتر در نوشته های رسمی رعایت می شود تا گفتگوهای محاوره ای روزمره! بنابراین جمله بالا احتمالا در یک مکالمه روزمره به شکل زیر بیان خواهد شد.
If I was rich, I’d buy a house in Eram Street.
هر دو کاملا صحیح هستند و مشکلی در استفاده از هیچ یک وجود ندارد. البته در نوشته های رسمی حتما باید با تمام ضمایر از were استفاده کرد.
به شما پیشنهاد می کنیم که مقاله گرامر was و were در انگلیسی را نیز مطالعه کنید.
کاربردهای معنایی جمله شرطی نوع دوم
جمله شرطی نوع دوم در انگلیسی برای انتقال دو مفهوم به کار می رود:
- برای تصور کردن سناریوهای خیالی برای آینده که می دانیم قرار نیست که اتفاق بیفتند.
If I won the lottery, I’d buy a car.
ترجمه: اگر قرعه کشی برنده شم باهاش ماشین می خرم.
در اینجا فرد فکر نمی کند که در آینده در قرعه کشی برنده شود ولی صرفا بیان می کند که در تصوراتش اگر این اتفاق بیفتد از پول آن برای خرید ماشین استفاده می کند.
If she studied harder, she’d pass her exam.
ترجمه: اگر بیشتر درس می خوند، امتحانش رو قبول می شد.
در اینجا گوینده جمله می گوید که اگر شخص مورد گفتگو درس بخواند امتحان پیش رویش را قبول می شود. ولی گوینده می داند که شخص احتمالا تمایلی به درس بیشتر خواندن ندارد و احتمالا امتحانش را قبول نمی شود. بنابراین صرفا با یک موقعیت خیالی درباره آینده مواجه هستیم.
- برای صحبت کردن درباره موقعیت های خیالی در زمان حال.
If I were you, I wouldn’t call him.
ترجمه: اگر جای تو بودم بهش زنگ نمی زدم.
If I knew where she was, I’d go there now.
ترجمه: اگر می دونستم کجاست منم الان می رفتم پیشش.
در این مثال ها شرایطی خیالی را برای زمان حال تصور کرده ایم.
به مثال های بیشتر از جمله شرطی نوع دوم توجه کنید:
If it rained tomorrow, we would stay at home.
ترجمه: اگر فردا بارون می بارید خونه می موندیم.
If I had a million dollars, I would buy a mansion.
ترجمه: اگر یه میلیون دلار داشتم یه ویلا می خریدم.
If they moved to Spain, they would enjoy the sunny weather.
ترجمه: اگر برای زندگی به اسپانیا می رفتن، از آب و هوای آفتابی لذت می بردن.
If he were more organized, he would be more successful.
ترجمه: اگر نظم و انضباط بهتری داشت موفق تر می شد.
If you learned French, you could communicate with more people.
ترجمه: اگر فرانسوی بلد بودی می تونستی با آدم های بیشتری ارتباط بگیری.
If she had more free time, she would take up a new hobby.
ترجمه: اگر اوقات فراغت بیشتری داشت سراغ یه سرگرمی جدید می رفت.
If we lived closer to the beach, we would go surfing every day.
ترجمه: اگر به ساحل نزدیک تر زندگی می کردیم هر روز می رفتیم موج سواری.
If he knew the answer, he would tell you.
ترجمه: اگر جواب رو می دونست بهت می گفت.
تفاوت جمله شرطی نوع اول و نوع دوم
توجه داشته باشید که از جمله شرطی نوع دوم برای صحبت درباره سناریوهای خیالی درباره زمان آینده و حال استفاده می شود. در حالی که جمله شرطی نوع اول برای صحبت از رخدادهایی که در صورت مهیا شدن شرایط امکان وقوع آن ها وجود دارد. پس این دو را با یک دیگر اشتباه نگیرید!
If I had enough money, I’d buy this pair of shoes. (جمله شرطی نوع دوم)
ترجمه: اگر پول داشتم این جفت کفش رو می خریدم. (ولی ندارم پس نمی توانم بخرم. در یک موقعیت خیالی که پول همراهم بود حتما آن را می خریدم.)
If I have enough money, I’ll buy this pair of shoes. (جمله شرطی نوع اول)
ترجمه: اگر پولم کافی باشه، این جفت کفش رو می خرم. (احتمال دارد که این جفت کفش را بخرم ولی باید مطمئن شوم که پولم کافی است.)
سخن آخر
مقاله ای که مطالعه کردید در ادامه سری مقاله های آموزش گام به گام زبان انگلیسی منتشر شده است. این سری از مقاله ها حاوی نکته های مفیدی درباره زبان انگلیسی هستند که می توانند برای زبان آموزان در هر سطحی کاربردی باشند. در صورت تمایل می توانید این سری مقاله ها را دنبال کنید.
برای شرکت در کلاسهای موسسه زبان گاما شعبه اصفهان کلیک کنید.
